Stay in the Shade and Watch the World Turn

23.41

2011-10-09T23:28:00.003+03:00

bazen o kadar çok sıkılıyorum ki kendimi zorla uyutmaya çalışıyorum. önceden ne yapıyordum diye düşünüyorum aklıma gelmiyor. silinmiş gitmiş gibi öncesi. bazen mideme o kadar çok kramp giriyor ki başaramayacağımı düşünüyorum. yani en basit bir kuvvet sorusunu yanlış çözerken nasıl bir mühendis olabilirim. bazen fazla düşündüğümü düşünüyorum. sonuçta çok az zamanım var ve düşünmek yerine mutlu olarak geçirmek istiyorum.
şu an yaşadığım hayata alternatif milyonlarca hayal kurabilirim. daha basit, küçük, bisiklet sürebildiğim yerlerde geçen güzel yaşamlar. belki biraz daha bisiklet sürebilseydim 130 kişilik dersin ortasında birden nefesimin kesildiğini düşünüp kendi içimde panik atak geçirmezdim.

metrobüsü hamam kıvamına getiren şoföre selam ederim

2010-10-26T19:35:00.008+03:00

merhaba, ben başı ağırlığının 10katına çıkmış halde sürünerek okula gitmeye çalışan kız. aynı anda 40derece sıcaklıktaki metrobüste deli gibi öksürmekten, ciğerlerini metrobüsün ortasına çıkaran kız da benim. okuldaki labaratuvar dersi için ilk haftadan hocasının sözünü dinleyip önlük alan tek kişi de ben oluyorum. ciğerlerinden kurtulmanın hafifliğiyle okula gelip, hiç bir iş yapmayan lab eşini, dersin ortasında azarlayan insan da benim. sınavlar başlarken hasta olmayı başarıp, derslere giremeyen o alnından öpülesi insan kim, tahmin et bakalım. ayrıca daha düğme dikemezken, dikiş makinesi kullanabileceği gibi bir hayale kapılan zat-ı muhterem de ben oluyorum. yoksa zatı şahane mi. emin değilim. sevgilisinin doğum gününün haftasonuna denk geldiğini görünce sevinen, sonra aynı haftasonu günün tam ortasında hayvan gibi bir sınavı olduğunu öğrenen şanslı numaraaaa reklamlardan sonra açıklanacak sayın seyircileeer! okulda insanlar kaynaşıp, saçma sapan etkinlikler için heycanlanırken içinde ufacık bir kıpırtı bile hissetmeden 1 aydır okula gidip gelen, oyuncu yerine seyirci modundaki insanım. bir kaç haftadır sinan çetinle film gibideyim, o heycanlı müzik çalarken kapı açılıyor ve arkasında kimsenin olmadığını görüyorum sanki. işin ilginç yanı, bu durumun artık hayal kırıklığı yaratmaması. hayır, fazla dramatize ettim. sadece, hormonlarım saçmalamışken üstüne ağır bir şekilde grip olan ve bu süre zarfında 'imoşınıl eating' kavramının dibine vurmuş biriyim. şimdi ise salı akşamı ritüelimi gerçekleştirip, osmanı izleyip ağlamayı planlıyorum. yün atletinizi giyip sağlıcakla kalın.adios

tam kapıyı çalacağın anda vazgeçmek gibi

2010-09-19T00:05:00.002+03:00

bir gün beni paranoyam yiyip bitirecek. ya da kararsızlığım. ikisinden biri. hayır ikisi birden. evet bunu 7698579 kez söylemiş olabilirim ama bu böyle. değiştiremiyorum.değiştirmiycem. iyi. sıkıldım. sıkıldıkça beynim karıncalaşıyor. düşüncelerim bulanıklaşıyor. üşüyorum. çoraplarım çok uzakta. uyumak istiyorum. gözlerim kapanmıyor. ha iyiyim, sadece sıkıldıkça beynim..bunu demiştim. öyle işte.

dinleyecek bir şey bulamadım, ondan oldu hep.

2010-09-02T00:29:00.005+03:00

dişim ağrıyor. aslında herşeyin nasıl başladığını düşündüm de dişimin ağrıması ortalara bi yere denk geliyor sanırım. maçı kazandık diye çok sevindim diye mi oluyor. bilmiyorum. gene eski düşünce sistemime dönüyorum. hoş değil. aslında hepsinin kendi saçma kafa yapım ve kuruntum yüzünden olduğuna inanmak istiyorum. adaçayının içinde yüzen limona bakıyorum. beynim durmuş, düşünemiyorum. boğazım kaşınıyor. sanırım herşey yağmurlu 1 eylül sabahı ıslak saçlarla dışarı çıkmamla başladı. hayır hasta olmamı ona bağlamıycam, sebebi tamamen farklı. sadece banka banka dolaşıp, noterin sigara ve kağıt para karışık kokusunu içime çekerek iyi bir başlangıç yapmadım sanırım. gece de rahat uyuyamamıştım tabi ama o kadar geriye gitmiycem. sonra eve geldim ve başladı. sanırım şu sırayla;
üşüyen ayaklar
çizilen 500daysofsummer cdsi
merak etmem
çizilen cdyi izleme çabamın başarısızlıkla sona ermesi
bilgisayardan driving lessonsı sildiğimi farketmem
merakın ufak da olsa hayal kırıklığıyla sonlanması
bencil olduğumu düşünmem
bi kaç gün uyumak istemem
stresle geçen 105 dakika
tasomun kırılması
bir hafta diye düşündüğüm zamanın 11gün olduğunun farkına varmam
iyice huysuzlaşmam
akabinde boğazımın kaşınması
hapşurmaya başlamam
dişimin garip bir şekilde ağrımaya başlaması
çayın fazla sıcak olması
nokta
ne bileyim böyle garip şeyler işte. aslında tamamen benim huysuzluğum ve kendimi aşağı çekme çabam gibi. salak mıyım ben. evet. mutluyum çünkü. incir çekirdeğini doldurmayacak şeylerle beynimi dolduruyorum bak. hem böyle yapınca daha kolay hasta oluyorum. kendi dengesiz düşünmem. artık hayatımdaki yeni şeyler için heyecanlanmaya başlasam güzel olucak gibi. bazı şeyler olmayınca olmuyor çünkü. rakamlara çok takılıyorum. kafamı takmayı bırakmalıyım. bir de artık söylemek istediğim şeyleri 40 kez düşünmeden, çat diye söyleyebilme yeteneğimin geri gelmesini istiyorum. uyuyunca geçer bence. uyuyunca herşey geçer.

go sılovli'ye hiç ısınamamıştım zaten.

2010-06-23T13:31:00.004+03:00

bazen merak ediyorum. çekirdeklerini ağzımda tutarak kaç tane kayısı yiyebilirim. bazen sıkılıyorum. çok. neyşınıl enthım işe yaramıyor. ben de pançap et e veding'e geçtim o yüzden. o içimi daha çok kemiriyor. ağzımda iki tane kayısı çekirdeği var. gidip mutfaktan başka kayısı almaya üşeniyorum. bu yüzden deneyin sonunu getiremeyeceğim. gene üşengeçliğimin kurbanı oldum. çok mucizevi bir şey oldu. annem düşüncelerimle yaydığım sessiz çığlıkları duymuş olacak ki kayısı getirdi. çekirdeklerini koymam için kase de getirmiş. ağzımı kase yerine kullandığımı söylemeyi unuttum. çenem yoruldu. buna daha fazla devam edemeyeceğim. bıraktım isveçli bilim adamları uğraşsın. ışınlanmayı ben bulucam ama. bi de instant mesicing aparatlarından üç boyutlu cisim göndermeyi. hala burda ne saçmaladığımı bilmiyorum. emin olduğum tek bir şey var, thom söylemeye devam ederse beynimin yerine gelmeyeceği. şikayetçi miyim? ofkoğznat.

bilinçaltım çok garip bir yer.

2010-05-28T10:43:00.004+03:00

rüyamda itüye giriyodum he. içim hala huzursuzdu ama. içim şimdi huzursuz değil gerçi. ama rüyamda istediğim yerde olmama rağmen huzursuzdu. listelerde adımı göremediğim içindi sanırım. sonra hazırlık binasının yeşil kapısındaki listede adımı 22inci sırada gördüm. nefes aldım. uyandım. bi de ben kep atmak istemiyorum. hava çok sıcak uf.

a fine frenzy- electric twist dinleyin dinlettirin.

dondurma çubuğu çiğnemek ftw

2010-05-26T18:08:00.005+03:00

şimdi yatsam yarın öğlene kadar uyurum mesela. uykum olmasından değil yatağımın yumuşaklığını çok seviyorum ve yapmam gereken başka işler var. he bir de şu an dinlediğim albüm yüzünden tam anlamıyla kafamın içinde filler zıplıyormuş gibi hissediyorum. onun daha güzel bir söyleniş tarzı vardı da gönlüm elvermedi şimdi burda yazmaya. bunu da neden yazdığımı bilmiyorum zaten. sanırım ağzımdaki dondurma çubuğunu çiğnemekten sıkıldım ve tahta tadı çok garip geliyor. he bir de içeri gidip yeniden ders çalışmaya başlamak çok zor. uf çubuk kırıldı. dilimi çubukla bastırıp ayna karşısında bademciklerimi mi görmeye çalışsam. belki bademciklerim çok hoşuma gider ve sırf bademcik ameliyatı yapabilmek için doktor olmaya karar veririm. bu gidişle hitit üniverstesinde bile tıp kazanamam o ayrı. hitit üniversitesinde herşey tek bir odadaymış diyolar. yemekhane, yatakhane, derslik, dekanın odası, labratuar hepsi bir arada. aman geç kaldım derdi yokmuş hiç. deney diye de pamukta fasuyle yetiştirtiyorlarmış. yoksa labaratuvar diye mi yazılıyordu. hiç öğrenemedim doğrusunu. hitit üniversitesi diye bi yer var mı lan.

nasıl nefes alıyorduk sahi. unuttum.

2010-05-11T21:35:00.003+03:00

bugün annemin doğum günü. bugün ilk defa farklı hayatlarla burun buruna geldim. bugün annemi kaybetmekten korktum. deli gibi. dokunsan ağlarım. başkalarının yardımıma ihtiyacı olabileceğini öğrendim. hayatımın gerçekten çok iyi olduğunun farkına vardım. bugün hıçkıra hıçkıra ağlayan bir babanın sesini duydum. yutkunamadım. nefes alamadım. ruh gibi kalmış bir çocuğun tasviri gözlerimin önünden gitmedi. gitmiyor. bana çok küçük gelen bir miktarın başkalarına hayat kurtarabilecek kadar büyük gelebileceğinin farkına vardım. herkesin aynı şartlarda yaşayamadığının en korkunç örneği beynime kazındı. kızdım. üzüldüm. annemin göz yaşlarını tutamayışını izledim. bugün bir çocuğun asla 8 yaşında olamayacağını kendime kabullendirmeye çalıştım. asla ilk aşkının masasına mektup bırakamayacağını düşündüm. asla denizde yüzemeyeceğini, top oynayamayacağını, koşup zıplayamayacağını öğrendim. inanamadım. inanmak istemedim. aklıma geldikçe ağlamak istedim. sahip olduğum herşeyi vermek istedim. hiçbir işe yaramayacağını bilmek çok acı. ben herşeyimden vazgeçsem bile o çocuğun içi kan dolmaya devam edecek. bir anne babanın çocuklarının ölecek oluşunu nasıl kabullenebileceğini düşündüm. imkansız geldi. annem 42 yaşına bastı bugün. ben ilk defa annemden asla vazgeçemeyeceğimi uzun uzun düşündüm. midem kasıldı. ne kadar şanslı olduğum balyoz gibi beynime indi. derin bir nefes alıp hepsini bırakmak istedim. takıldı. gidip anneme kocaman sarıldım. rahatladım. sonra tekrar hatırladım. annemin nefes alış verişini duyarak uyumak istiyorum ben.

passiflora içip uyumalıyım.

2010-04-30T22:41:00.006+03:00

uyurken dişlerimi sıkıyorum ben. istem dışı. bazen uyumakla uyanıklık arasındaki o anda fark ediyorum bunu. ağzımı açıyorum, rahat bırakıyorum dişlerimi. çenemde hissettiğim ağrı kötü oluyor ama. neden yaptığımı bilmiyorum bunu. çoğunlukla kontrol edebildiğim bir şey değil. bazen o kadar sıkıyorum ki dişlerimi çenem kopacakmış gibi hissediyorum. teknik olarak çenemin kopmasını mümkün değil tabi. sadece çok ağrıyor işte. bu yüzden ağzım açık uyumayı deniyorum genelde. o da pek işe yaramıyor gerçi. bir süre gene kapatıyorum ağzımı gene sıkıyorum dişlerimi. uyurken diş gıcırdattığımı söyleyenler de var. hem de korkunç derecede. ama her zaman değil. onu sadece kendimi kötü hissettiğimde veya stresliyken yapıyorum sanırım. 'dün gece gene dişlerin durmadı' dediğinde öyle zamanlara denk geliyor yani. amacım bu noktaya gelmek değildi aslında ama diş gıcırdatmasından geçen seneye gitti aklım. özlediğim insanlar var. bir sene içinde, geçen 10küsür senedir istemediği/ özlemediği şeylere öyle çok alışıyor ki insan durum birden ortadan kalkınca havada yüzüyormuş gibi hissediyor. aslında çok da yeni ve birden olmuş birşey değil. sadece nedense aklıma geldi öylece. bahsetmeye çalıştığım şey odamı başkasıyla paylaşmak. öyle sıradan biri de değil, çok değer verdiğin bir insan olunca birden kaybetmesi de etkiliyor oldukça. bunun etkilerini birden yaşamadım ama zaman zaman yaşıyorum. herkes uyuduğunda ve ben yalnız hissettiğimde dilediğim an uyandırıp konuşabileceğim birinin olmaması sıkıyor arada. sinir krizleri geçirirken benimle birlikte önce kahkahalarıma sonra deli gibi ağlamama sonra gene kahkaha krizime eşlik edecek birinin olmaması kötü geliyor. dağınıklığına ve genelde uyumasına ne kadar kızsam da biriyle odamı paylaşmanın pek de kötü bi fikir olmadığını, hatta genelde güzel olabileceğini bana öğrettiği için mutluyum ayrıca. çünkü bunu asla yapamayacağımı düşünürdüm. yani biriyle kendi evimdeki odam dışında her yeri paylaşabilirdim uzun süreliğine. ama neden bilmiyorum odama karşı aşırı titiz davranıyorum genelde. bu titizliğimin kırılması konusunda yardımı da büyük olmuştur. ve bu hissi özlüyorum arada. belki de özlediğim sadece sürekli konuşup kafamı meşgul edebilen ve gecenin bir yarısı attığı kahkahasıyla bütün odayı çınlatan birinin varlığıdır. bir de sağ tarafta çıkan 20lik dişim gerçekten acı vermeye başladı.

beynimin patlamasını istemiyorum. gerçekten.

2010-04-25T20:18:00.005+03:00

Where the wild things are bünyede winnie the pooh etkisi yaratıyor. izlerken mayışıyorsun, sonunda suratında max'inki gibi bir gülümseme kalıyor. sevdiğin birine sarılmak istiyorsun. en yakın dostuna annene belki. uyusam, başımı okşasa biri hissi sarıyor bünyeyi. sonra evde yalnız olduğun için bütün yastıkları yatağa toplayıp, onlara sarılıp uyuyorsun. en azından bana olan buydu. yalnız izlenmemesi gereken yumuşacık bir film. profiterollü dondurmanın arkadaşlığına güvenmemeli, zira çabuk tükeniyor kendisi.
140 karaktere sıkıştırırak yazmaya çok alışmışım. bloga yazma hissini unutalı çok olmuş. yeniden hatırlamak güzel ama. uzun uzun, sınırsız yazmayı özledim. bu yazıyı yazarken 10 kez silip baştan yazdım. hala birşeye benzememiş gibi geliyor ama olsun. cümle kurmadaki kararsızlığımı bırakamamışım bunu gördüm. bir de ilk defa, önce not defterine değil direkt buraya yazıyorum. bak gene dondum kaldım. ekranı izliyorum. kulağımda da si yuğ on dı muuğn çınlıyor. keşke biz de birbirimizi kollayıp, gerçek bir yığın olup birlikte uyuyabilsek.

1234

2010-04-25T12:24:00.004+03:00

uzun zamandır yapmak istediğim şeydi burayı düzenlemek. baya boşlamıştım artık ertelememek gerek. temizlik iyi geldi. yeniden başlayacağım buraya yazmaya. ne tür şeyler olacağını bilmiyorum. sevdiğim gibi olacak gene. belirsizlikten biraz daha sıyrılmış şeyler belki. en yakın zamanda yazacağım. bir yerden başlamam gerekti. yarım bırakmak yok. bakalım.